çalışan annenin sabah mutsuzluk sendromu

ben bunu bir türlü aşamadım , her sabah arası bırakırkenki içimdeki burukluk , suçluluk duygusu bir türlü geçmiyor..işe başlayalı 2 ayı geçiyor ama alışamadım hala ve gözlemledigim kadarıyla arasda alışamadı hala sabahları istemeyerek gidiyor anneannesinin kucagına bazen boynuma sarılıyor belkide benim hüznümü hissediyor bilemiyorum..o kadar kitap okudum araştırmalar yapıyorum hem arasın psikolojisi için hem kendim iiçin ama rahatlayamıyorum off..bu iş gitgide yıpratıcı olmaya başladı saçmasapan düşünmeye başladım neden işten çıkmıyorum felan gibi :S hesaplar yapıyorum kendimce sonra olmıyacagını anlayınca daha bi beter oluyorum..sürekli ne yapabilirim ne yapabilirim diye düşünüyorum ama içinde bulundugumun durumu en iyisini yapmayılım diyorum sonra "oglunu mutlu et" ama ne ilgi sevgi herşeyi veriyorum fazlasıyla ama bana bile yetmiyor zaman ona nasıl yetsin ki..büyürken yanında olalamak akşamları gidince onu mutsuz görmek beni çok yıpratıyor..ben mutlu bir çocuk yetiştirmek isterken onu mutsuz görüyorum bu çok üzücü hiç böyle hayal etmemiştim..herkes alışacak büyüdükçe unutacak diyor uzmanlar çalışın diyor kaliteli zaman yeter li diyor bilmiyorum hep çelişki hep çelişki..ne olursa olsun en güzeli anne ile bebegin birlikte olması hiçbirşey bunun eksikligini kapatamaz işte bunu bilmek beni en çok yoran-yıpratan..zaman geçiyor ben telefonla büyütüyorum oglumu bakalım neler olacak..